lunes, 22 de julio de 2013

ANGUSTIA ESTIVAL

No puedo escribir nada poético.

La poesía no se encuentra en mí en estos días...semanas...meses...año...s.

Hasta que me despoje de esta repugnante vulgaridad que rodea mi vida, lo único que puede salir de mi mente son pensamientos de hastío, monotonía, aburrimiento, horror, odio, desesperanza...
Estoy encerrada en una cárcel física y psíquica de la que no puedo salir por mí misma, pero tampoco hay nadie que me pueda ayudar. Esa persona que me pudiera ayudar debería haber sufrido lo mismo que yo, haber sentido esta angustia insoportable, brutal, difícil de definir, que está convirtiendo mi existencia en algo irreal.

Me estoy quemando por dentro, estoy ardiendo en vida, por eso, creo, que estos días no soporto el calor, no tolero el sol que cae a plomo sobre mí, parece como si el sol que me llega fuera diferente al de los demás. El resto de las personas lo aguantan bien, lo disfrutan incluso, tumbándose bajo sus rayos junto a las piscinas de los barrios del extrarradio, como el mío.

Hubo un tiempo en el que yo quería vivir en un barrio del extrarradio,...sí,...así es, me avergüenza decirlo...¿Cómo puede querer vivir alguien en su sano juicio en un barrio así? Lejos de todo lo interesante, separado de la vida real, rodeado de vida futura que grita, que chilla, que no piensa, que llora por todas partes.

Los llantos y los gritos salvajes de los infantes, junto a los de sus padres esclavizados, me martirizan la cabeza, me están perforando el cráneo sutilmente, día tras día. Debe quedar ya poco margen para que mi masa encefálica comience a verse afectada.

La mezcla del sol, del calor, de los niños felices del extrarradio gritando en la piscina, me está volviendo loca. De todas formas, creo que esta insoportable sensación yo ya la he vivido...quizás en mi adolescencia, y, en aquel momento pude salir de ella...Tengo que recordar qué fue lo que hizo que mi mente se relajara, que mi ansiedad comenzara a aliviarse, la sensación de calor se relativizara, la vacuidad, la nada fueran diluyéndose.

Pero ahora mi mente tiene muchos más fantasmas que en el pasado y eso lo hace todo más difícil. En la adolescencia se tiene toda la vida por delante, pero ahora, en la mitad de la vida, todo debería estar hecho, yo debería ser una persona realizada y madura, y me temo que no soy nada de eso y que no he conseguido nada de nada...¿Hay alivio posible para esta angustia o me sentiré así hasta el fin de mis días? ¿Acabarán por comerme las hormigas bajo este maldito sol de julio?

Julio-2013

miércoles, 17 de julio de 2013

Luar Na Lubre: Nau






Nau de vento, nau dos homes

que vogan na inmensidade,

somos xente de Galicia,

onde a terra bica o mar-e.

Ai-la-la, ai-la-la...


Nau de soños, nau de espranzas,

nau de infinida veleidade,

o que esquece as suas raices,

perde a súa identidade.

Ai-la-la, ai-la-la...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Barco


Barco de viento, barco de los hombres

que bogan en la inmensidad,

somos gente de Galicia,

donde la tierra besa el mar.

Ai-la-la, ai-la-la…


Barco de sueños, barco de esperanzas,

barco de infinita veleidad,

el que olvida sus raíces,

pierde su identidad.

Ai-la-la, ai-la-la...


Canciones de Luar na Lubre: Chove en Santiago*



Chove en Santiago,
meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entebrecida ó sol.

Chove en Santiago,
na noite escura.
Herbas de prata e de sono
cobren a valeira lúa.

Olla a choiva pola rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaído
soma e cinza do teu mar.

Soma e cinza do teu mar,
Santiago, lonxe do sol.
Agoa da mañán anterga
trema do meu corazón.


------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llueve en Santiago,
mi dulce amor.
Camelia blanca del aire
brilla entenebrecida al sol.

Llueve en Santiago,
en la noche oscura.
Hierbas de plata y de sueño
cubren la vacía luna.

Mira la lluvia por la calle,
lamento de piedra y cristal.
Mira el viento desvanecido,
sombra y ceniza de tu mar.

Sombra y ceniza de tu mar,
Santiago, lejos del sol;
Agua de la mañana antigua
tiembla en mi corazón.

*Poema de Federico García Lorca: "Madrigal a cibdá de Santiago". Traducción del gallego: Miguel Ortiz

viernes, 2 de noviembre de 2012

Canciones de José Afonso: Os índios da Meia-Praia


José Afonso










Aldeia da Meia-Praia, ali mesmo ao pé de lagos,
vou fazer-te uma cantiga da melhor que sei e faço.

De Monte-Gordo vieram, alguns por seu propio pé
um chegou de bicicleta, outro foi de marcha a ré.

Quando os teus olhos tropeçam no voo de uma gaivota,
em vêz de peixe vê peças de oiro caindo na lota.

Quem aqui vier morar, nao traga mesa nem cama.
Com sete palmos de terra se constrói uma cabana.

Tu trabalhas todo o ano, na lota deixam-te mudo.
Chupam-te até ao tutano, levam-te o couro cabeludo.

Quem dera que a gente tenha de agostinho a valentia,
para alimentar a senha de esganar a burguesia.

Adeus disse a Monte-Gordo, nada o prende ao mal passado.
Mas nada o prende ao presente se só ele é o enganado.

Oito mil horas contadas laboraram a preceito,
até que veio o primeiro documento autenticado.

Eram mulheres e crianças, cada um com seu tijolo.
Isto aqui era uma orquestra, quem diz o contrario é tolo.

E se a má lingua nao cessa, eu daqui vivo nao saia,
pois nada apaga a nobreza dos índios da Meia-Praia.

Foi sempre a tua figura tubarao de mil aparas,
deixas tudo á dependura quando na presa reparas.

Das eleiçoes acabadas, do resultado previsto,
saiu o que tendes visto muitas obras embargadas.

Mas nao por vontade própria porque a luta continua,
pois é dele a sua história e o povo saiu á rua.

Mandadores de alta finança fazem tudo andar pâra traz.
Dizem que o mundo só anda tendo á frente um capataz.

Eram mulheres e crianças, cada um com seu tijolo.
Isto aqui era uma orquestra, quem diz o contrario é tolo.

E toca de papelada no vaivém dos ministérios,
mas hao-de fugir aos berros inda a banda vai na estrada.
-----------------------------------------------------------------
Los indios de Meia-Praia

Aldea de Meia-Praia, allí mismo al pie de Lagos,
voy a hacerte una canción lo mejor que sé y hago.

De Monte-Gordo vinieron, algunos por su propio pie,
uno llegó en bicicleta, otro vino marcha atrás.

Cuando tus ojos tropiezan con el vuelo de una gaviota,
en vez de pescado ves piezas de oro cayendo en la lonja.

Quien venga a vivir aquí no traiga mesa ni cama:
con siete palmos de tierra se construye una cabaña.

Tú trabajas todo el año, en la lonja te dejan mudo,
te chupan hasta el tuétano, te levantan el cuero cabelludo.

Ojalá la gente tuviera de Agostinho la valentía,
para alimentar la furia de limitar a la burguesía.

Adiós, dijo Monte-Gordo, nada le sujeta al mal pasado,
pero nada le sujeta al presente, si sólo él es el equivocado.

Ocho mil horas contadas trabajaron por precepto,
hasta que vino el primer documento certificado.

Quien venga a vivir aquí no traiga mesa ni cama:
con siete palmos de tierra se construye una cabaña.

Eran mujeres y niños, cada uno con su ladrillo.
Esto aquí era una orquesta, quien dice lo contrario está loco.

Y si las malas lenguas no paran, yo de aquí vivo no salga,
pues nada apaga la nobleza de los indios de Meia-Praia.

Fue siempre tu figura tiburón de mil cortes,
lo dejas todo colgado cuando en la presa reparas.

De las elecciones terminadas, del resultado previsto,
salió lo que habéis visto: muchas obras embargadas.

Pero no por voluntad propia porque la lucha continúa,
pues es su historia y el pueblo salió a la calle.

Los mandos de altas finanzas hacen todo andar hacia atrás,
dicen que el mundo sólo anda si tiene al frente un capataz.

Y ahora toca papeleo en el vaivén de los ministerios,
pero han de huir gritando: la gente todavía está en la carretera.

Eran mujeres y niños, cada uno con su ladrillo.
Esto aquí era una orquesta, quien dice lo contrario está loco.

domingo, 28 de octubre de 2012

Fiona Apple: Across the Universe


(Versión de Fiona Apple para la película Pleasantville, canción original de Los Beatles)

Words are flowing out like endless rain into a paper cup
They slither while they pass, they slip away across the universe
Pools of sorrow, waves of joy are drifting through my open mind
Possessing and caressing me
Jai guru de va om

Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world

Images of broken light which dance before me like a million eyes
That call me on and on across the universe
Thoughts meander like a restless wind inside a letter box
They tumble blindly as they make their way across the universe
Jai guru de va om

Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world

Sounds of laughter shades of earth are ringing
Through my open views inciting and inviting me
Limitless undying love which shines around me
Like a million suns, it calls me on and on across the universe
Jai guru de va om

Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world
Nothing's gonna change my world

Jai guru de va om, Jai guru de va om
Jai guru de va om, Jai guru de va om
Jai guru de va om
-----------------------------------------------------------------

Las palabras fluyen como una lluvia sin fin, dentro de una taza de papel.
Se deslizan al pasar, se desvanecen a través del Universo.
Charcos de tristeza, olas de felicidad pasan por mi mente,
dominándome y acariciándome.
Jai guru de va OM

Nada va a cambiar mi mundo.
Nada va a cambiar mi mundo.
Nada va a cambiar mi mundo.
Nada va a cambiar mi mundo.

Imágenes de luz vacilante que bailan ante mí como un millón de ojos,
me llaman y me llaman a través del Universo.
Pensamientos serpenteantes como un viento inquieto dentro de un buzón,
se tambalean ciegamente mientras recorren su camino a través del Universo.
Jai guru de va OM

Sonidos de risas, sombras de tierra suenan
a través de mis abiertas vistas, incitándome e invitándome.
Infinito amor inmortal que brilla a mi alrededor,
como un millón de soles que me llaman y me llaman a través del Universo.
Jai guru de va OM

Nada va a cambiar mi mundo.
Nada va a cambiar mi mundo.
Nada va a cambiar mi mundo.
Nada va a cambiar mi mundo.

Jai guru de va OM, jai guru de va OM
Jai guru de va OM, jai guru de va OM
Jai guru de va OM

(Trad. Esther Pérez de Vargas)



sábado, 27 de octubre de 2012

Chicho Sánchez Ferlosio: Preguntitas sobre Dios



Un día pregunté yo, abuelo, ¿dónde está Dios?
Un día pregunté yo, abuelo, ¿dónde está Dios?
Me miró, se puso triste y nada me respondió.
Mi abuelo murió en la mina, sin rezo ni confesión,
color de sangre minera, tiene el oro del patrón,
color de sangre minera, tiene el oro del patrón.

Un día pregunté yo, padre, ¿qué sabes de Dios?
Un día pregunté yo, padre, ¿qué sabes de Dios?
Me miró, se puso serio y nada me respondió.
Mi padre murió en el monte, sin doctor ni confesión,
y lo enterraron los indios, flauta de caña y tambor,
y lo enterraron los indios, flauta de caña y tambor.

Mi hermano vive en el bosque, y no conoce una flor.
Mi hermano vive en el bosque, y no conoce una flor.
Sudor, malaria y serpientes, la vida del leñador,
y que naide le pregunte si sabe dónde está Dios,
por su casa no ha pasado, tan importante señor,
por su casa no ha pasado, tan importante señor.

Yo canto por los caminos y cuando estoy en prisión.
Yo canto por los caminos y cuando estoy en prisión.
Oigo las voces del pueblo, que canta mejor que yo:
Hay una cosa en el mundo, más importante que Dios,
y es que naide escupa sangre, pa que otro viva mejor,
y es que naide escupa sangre, pa que otro viva mejor.

Que Dios vela por los pobres, tal vez sí y tal vez no.
Que Dios vela por los pobres, tal vez sí y tal vez no,
pero es seguro que almuerza en la mesa del patrón.

Belle and Sebastian: The boy with the arab strap


A mile and a half on a bus takes a long time
The odour of old prison food takes a long time to pass you by
When you've been inside
Day upon day of this wandering gets you down
Nobody gives you a chance or a dollar in this old town

Hovering silence from you is a giveaway
Squalor and smoke's not your style
"I don't like this place"
We better go
Then I compare notes with your older sister
I am a lazy gett, she is as pure as the cold driven snow
She accepts my confession

What did you learn from your time in the solitary
Cell of your mind?
There was noises, distractions from anything good
And the old prison food
Colour my life with the chaos of trouble
Cause anything's better than posh isolation
I missed the bus
You were laid on your back
With the boy from the arab strap
With the boy from the arab strap

It's something to speak of the way you are feeling
To crowds there assembled
Do you ever feel you have gone too far?
Everyone suffers in silence a burden
The man who drives minicabs down in Old Compton
The Asian man
With his love hate affair
With his racist clientele

A central location for you is a must as you stagger about making free with your lewd and lascivious boasts
We know you are soft cause we've all seen you dancing
We know you are hard cause we all saw you drinking from noon
Until noon again
You're the boy with the filthy laugh
You're the boy with the arab strap

Strapped to the table with suits from the shelter shop
Comic celebrity takes a back seat as the cigarette catches
And sets off the smoke alarm
What do you make of the cool set in London?
You're constantly updating your hit parade of your ten biggest wanks
She's a waitress and she's got style
Sunday bathtime could take a while

-----------------------------------------------------------------

Una milla y media dentro de un autobús es mucho tiempo
El olor a comida de vieja prisión tarda mucho tiempo en irse de ti
Cuando has estado dentro
Día tras día este vagabundear deprime
Nadie te da una oportunidad ni un dólar en esta vieja ciudad

Aspirar tu silencio es un regalo
La miseria y el humo no son tu estilo
“No me gusta este sitio”
Mejor nos vamos
Entonces comparo notas con tu hermana mayor
Soy un gilipollas perezoso, ella es tan pura como la nieve fría
Ella acepta mi confesión

¿Qué aprendiste de tu época en la solitaria celda de tu mente?
Había ruidos, distracciones de cualquier cosa que fuera buena
Y la comida de vieja prisión
Colorea mi vida con el caos de los problemas
Porque cualquier cosa es mejor que este supremo aislamiento
Perdí el autobús
Estabas apoyada en tu espalda
Con el chico de la bandolera árabe
Con el chico de la bandolera árabe

Hay algo que decir sobre cómo te sientes
A las multitudes allí reunidas
¿Alguna vez sientes que has llegado demasiado lejos?
Todo el mundo sufre en silencio alguna carga
El hombre que conduce minitaxis en Old Compton
El hombre asiático
Con su historia de amor odio
Con su racista clientela

Un lugar céntrico es una obligación para ti mientras titubeas al liberar tus obscenas y lascivas cuentas
Sabemos que eres flojo porque todos te hemos visto bailar
Sabemos que eres duro porque todos te hemos visto beber desde el mediodía hasta el mediodía siguiente
Eres el chico con la risa sucia
Eres el chico con la bandolera árabe

Atado a la mesa con trajes de la tienda refugio
El famoso de comic coge un asiento de atrás mientras el cigarrillo alcanza y enciende la alarma de humos
¿Qué opinas del conjunto de moda en Londres?
Estás continuamente actualizando el hit parade de tus diez mejores pajas
Ella es una camarera y tiene estilo
La hora del baño del domingo podría durar un rato

(Trad. Esther Pérez de Vargas)